18 JAZZ FESTIVAL

17.05.2012

26 MAJA 2012
Zabrze – Kończyce
ul. Dorotki 3
Rozpoczęcie godz.18.00

Marek Makaron Trio
Marek "Makaron" Motyka – gitara dobro, wokal, Patryk Filipowicz – banjo, gitara akustyczna, Dawid Wydra (harmonijka ustna).
Założycielem zespołu jest Marek ,,Makaron" Motyka, Laureat Muza 2009 Nagrody Prezydenta Miasta Bytomia w Dziedzinie Kultury, bytomianin od urodzenia od wielu lat gra na gitarze akustycznej i rezofonicznej, jako jeden z nielicznych gitarzystów w naszym kraju gra Blesa i Jazz stylem butelneck i fingerpicking. Marek Makaron Trio to pierwszy w Polsce zespół, który wykonuje emocjonalne teksty starych śląskich pieśni ludowych w połączeniu z dźwiękami tradycyjnego korzennego bluesa rodem z Delty. Marek Motyka & Dawid Wydra – wspólny dla obu etos pracy oraz silne emocje tworzą niezwykle ciekawe połączenie. W repertuarze zespołu znajdują się między innymi stare zapomniane śląskie pieśni z okresu XV-XIX w. Napisane zostały w zanikającej gwarze śląskiej, także z okolic Śląska Opolskiego. Niejednokrotnie nie są znane ich melodie, gdyż były przekazywane z pokolenia na pokolenie w formie pisanej, jak m.in. pochodząca z XV wieku katowicka pieśń żałobna "Skarga Umierającego", prawdziwy zabytek polskiej literatury.

Jan Smoczyński Trio
Jan Smoczyński – instrumenty klawiszowe, Łukasz Poprawski – saksofon, Michał Miśkiewicz – perkusja
Jan Smoczyński – pianista, kompozytor, aranżer, producent muzyczny, realizator dźwięku. Jest absolwentem Liceum Muzycznego im. Karola Szymanowskiego w Warszawie. Przez rok był uczniem A. Jagodzińskiego w Studium Jazzu na Bednarskiej w Warszawie. W roku 2004 uzyskał tytuł magistra sztuki na Wydziale Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach w klasie Wojciecha Niedzieli. Od wielu lat, wraz ze swoim młodszym bratem skrzypkiem, tworzy formację Mateusz Smoczyński Quintet, z którą nagrał płytę Inspirations oraz wydaną w zeszłym roku płytę Expressions. Na stałe pracuje w zespole Michała Urbaniaka, Urszuli Dudziak (kierownictwo muzyczne), w zespole Agi Zaryan, Quintecie oraz Quartecie J. Małka (płyty Gift, Spirit of the Time oraz Bop Bit) i przede wszystkim we własnym Trio z Krzysztofem Pacanem na kontrabasie i Sebastianem Frankiewiczem na perkusji oraz w nowym, autorskim projekcie Smoke & The Smokes (J. Smoczyński, Łukasz Poprawski, Konrad Zemler, Robert Kubiszyn). Jest współzałożycielem grupy June, która w 2008 roku wydała swoją debiutancką płytę w wytwórni Kayax. Został zaproszony przez Kayah do wzięcia udziału w jej najnowszej płycie – Skała. Produkuje płyty dla wytwórni Kayax. Laureat pierwszego miejsca (Trio) nagrody indywidualnej na międzynarodowym konkursie Jazz Juniors 2001, zdobył również nagrodę indywidualną i II miejsce zespołowe na Festiwalu Standardów Jazzowych Siedlce 2000; I miejsce z Quintetem Namysłowskiego na Ogólnopolskim Przeglądzie Młodych Zespołów Jazzowych w Gdyni. Występował na: Gdynia Summer Jazz Days, Festiwalu Pianistów Jazzowych w Kaliszu; Jazz Na Starówce, Letnim Festiwalu Jazzowym Pod Baranami, Krakowskich Zaduszkach Jazzowych, Sopot Molo Jazz Festival; Zaduszkach Jazzowych w Siedlcach; Jazz Forum Festival w Tygmoncie; Polskim Jamboree w Tygmoncie; Brackim Jazz Festivalu w Cieszynie; Jazz Festivalu w Radomiu. Wielokrotny uczestnik Jazz Campingu Kalatówki. Koncertował w: USA (Chicago, N.Y.), Kanadzie, Japonii, Izraelu, Francji, Hiszpanii, Szwecji, Niemczech, Austrii, Czechach, Rumunii oraz na Węgrzech, Litwie, Słowacji i Ukrainie. W 2004 roku stworzył własne, profesjonalne studio nagraniowe oraz wydawnictwo płytowe – Tokarnia Music Production.

 

Joszko Broda z zespołem
Joachim Mencel, Andrzej Swies, Jolanta Bocek, Irena Skorzok, Wieslawa Kawulok, Katarzyna Broda-Firla, Joszko Broda.

Joszko muzyki uczył się od swojego ojca Józefa Brody i Jana Sikory „Gajdosza”. Gra na drumli, fujarze postnej, fujarze sałaskiej, fujarkach pięciootworowych, fujarkach sześciootworowych, rogach, trąbicie, skrzypcach, gajdach, kozie, okarynie, liściu, słomce, trzcinie i na wielu innych instrumentach, śpiewa po góralsku. Prowadzi warsztaty artystyczne i zespół dla dzieci. Joszko Broda pojawił się na scenie w wieku czterech lat w zespole swojego ojca, występując wiele razy w Polsce i Europie. Wziął udział w licznych nagraniach studyjnych prowadzonych przez europejskie instytucje kulturalne. Joszka możemy usłyszeć na płycie Beskidy wydanej przez Polskie Radio w 1997 w serii Muzyka Źródeł i na płycie Pologne, wydanej przez francuską wytwórnię Radia Ocora. Pierwszy własny zespół Joszka Brody założył w Zakopanem z kolegami z liceum. Grupa znana była pod nazwą Palinka lub Jedenastu jadowitych juhasów…. Zdobył nagrodę Grand Prix na festiwalu Euro Folk w Sanoku. Potem rozpoczęła się współpraca z Wojciechem Ossowskim, Wojciechem Waglewskim i zespołem Voo Voo, rodziną Pospieszalskich, Antoniną Krzysztoń, Anną Marią Jopek, zespołem Raz Dwa Trzy, reżyserem Leszkiem Gałyszem. W 1996 uczestniczył w nagraniu płyty Przyjdź i został członkiem rockowego zespołu 2Tm2,3 tworzonego przez Roberta Friedricha, Tomasza Budzyńskiego i Dariusza Malejonka. Od roku 1999 brał udział w tworzeniu zespołu Arka Noego. W 2000 zaczął realizować swoje własne produkcje muzyczne. Powstała płyta Jałmużna Postna nagrana w Bazylice Dominikanów w Lublinie, polsko-węgierska płyta Posłóchejcie kamaradzi i trzy albumy związane z prowadzonym przez Joszka zespołem Dzieci z Brodą: Normalnie szok!, Halo Halo Dzieci Europy i Czuwaj Wiaro! – do piosenek z tego albumu Telewizja Polska wyprodukowała teledyski, które znajdują się w stałej ekspozycji w Muzeum Powstania Warszawskiego. Joszko Broda współpracuje z Józefem Brodą, Januszem Grzywaczem, Marcinem Pospieszalskim, Cezarym Paciorkiem, Joachimem Menclem, Piotrem Żyżelewiczem, Locko Richterem, Arkadiuszem Skolikiem, Palem Havasretim, Kalmanem Gasparem, Szabolcem Roka, Arką Noego, Józefem Wilkoniem.

27 MAJA 2012
DEMEX- Kopalnia Sztuki
Zabrze ul. Hagera 41
Godz.18.00

Zespół „SONANDO AMOR” – O miłości po hiszpańsku

Julieta Gonzales – sopran, Ryszard Borowski – flety, Krzysztof Firlus- viola da gamba, kontrabas, Marek Toporowski – klawikord, klawesyn, fortepian, organy Hammonda
Projekt koncertowy „ALMA MIA”
Zespół prezentuje muzykę hiszpańskojęzyczną – od dawnych XVI wiecznych pieśni i tonos humanos poprzez pieśni sefardyjskie i bliższe naszym czasom tanga, bolera i utwory klasycznych kompozytorów. Projekt narodził się z fascynacji ekspresją języka hiszpańskiego; języka, który tak w Europie, jak i Ameryce Łacińskiej jak żaden inny pozwala wyrażać uczucia żarliwe, namiętne, gorące. Jest to spotkanie muzyków pochodzących z różnych muzycznych „ojczyzn” – muzyki dawnej, jazzu, łączących własne doświadczenia we wspólną, improwizowaną, za każdym razem inną interpretację.

Julieta Gonzalez – sopran
Jej pasją jest muzyka dawna, którą studiowała w Centrum Muzyki Dawnej w Genewie pod kierunkiem Beatrice Cramoix w dziedzinie śpiewu barokowego i Francisa Biggi (ensemble Lucidarium) oraz Laurence Brisset (ensemble De Caelis) w zakresie muzyki średniowiecznej. Naukę śpiewu rozpoczęła w Konserwatorium Narodowym Miasta Meksyk, a następnie w krakowskiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem Barbary Niewiadomskiej.
Jako solistka współpracuje obecnie z zespołami i muzykami ze Szwajcarii, Włoch, Francji, Meksyku i Polski, m.in. : „Elyma” (dyr. Gabriel Garrido), „Dekameron” (dyr. Tadeusz Czechak), „De Caelis” (dyr. Laurence Brisset), “Fin Amor” (dyr. Paolo Zebolino, Genewa), „Psalterion” (dyr. Gonzalo Martinez), „Sintagma Musicum” (dyr. Gustavo Delgado), „Flores Harmonie” (dyr. Alexandre Traube), „Ars Nova” (dyr. Jacek Urbaniak) oraz z organistami i klawesynistami: Henrykiem Janem Botorem, Arsene Bedois (Paris), Norbertem Petry (Metz), Gustavo Delgado (Meksyk).
Koncertowała m.in. w Operze w Lyonie, Genewie, Lozannie, Operze Narodowej w Meksyku oraz na festiwalach w Polsce, Francji, Szwajcarii, Meksyku, Włoszech, takich jak : Bachakademie (dyr.Hellmuth Rilling), Festiwal d’Ambronnay i in.

Ryszard Borowski – flety
Ukończył warszawską Akademię Muzyczną w klasie fletu i na tej uczelni uzyskał stopień doktora (pierwsza praca o tematyce jazzowej). Jako instrumentalista, dyrygent, kompozytor i aranżer kilka lat współpracował z radiową orkiestrą, bigbandem Andrzeja Trzaskowskiego Studio S-1. Często opracowuje rozmaite utwory na potrzeby zespołów klasycznych wykorzystując w tej pracy swoje doświadczenia z muzyką jazzową. Obecnie uczy aranżacji, prowadzi seminarium muzyki jazzowej, a także kieruje Big-bandem Uniwersytetu Muzycznego.
Poza pracami teoretycznymi, kompozycjami i aranżacjami jest czynnie uprawiającym zawód instrumentalistą. W latach 2000 -2001, a także w roku 2003, w ankietach pisma Jazz Forum na najlepszego instrumentalistę jazzowego, był umieszczony na drugim miejscu w Polsce w kategorii fletu. Ma na swoim koncie wydane cztery jazzowe płyty autorskie (”The Nights of Flutes”, „Mariage”, „Bigbands”, „Over the Mirrors”).
Krzysztof Firlus – viola da gamba, kontrabas
Z powodzeniem łączy karierę solisty – kontrabasisty i wirtuoza gry na violi da gamba.
Wykłada grę kontrabasową w Akademii Muzycznej w Krakowie, jest również zastępcą koncertmistrza grupy kontrabasów Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach. Jako kameralista współpracuje z Kwartetem Śląskim (nagranie płyty „Tansman – od tria do oktetu”, 2010 r.), z zespołem muzyki dawnej „Concerto Polacco” oraz kwartetem kontrabasowym „Ace of Bass”; Sinfoniettą Cracovią, Orkiestrą Kameralną AUKSO czy Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej. Jako muzyk grający na violi jest członkiem zespołu muzyki dawnej „Extempore” oraz consortu viol „Gambasada”. Studia ukończył w katowickiej Akademii Muzycznej (kontrabas pod kierunkiem Jana Kotuli – 2007, viola da gamba pod kierunkiem wybitnego angielskiego gambisty – Marka Caudle – 2011).
Jest laureatem 6 konkursów kontrabasowych (największy sukces – II miejsce na Międzynarodowym Konkursie Kontrabasowym im. J.M. Spergera w Burg-Namedy/Andernach w Niemczech w 2010 r. ); w 2009 roku otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska”.

Marek Toporowski – klawikord, klawesyn, fortepian, organy Hammonda
Harmonijnie łączy w swojej działalności różne, często pozornie odległe obszary muzyki. Jest solistą – klawesynistą i organistą; zainteresowania klawiszowe wciąż poszerza o nowe obszary – koncerty na klawikordzie, historycznych fortepianach… Ostatnio interesuje się również możliwościami klawiszowych analogowych instrumentów elektronicznych. Ceniony kameralista i dyrygent; twórca pionierskiego zespołu Concerto Polacco. Studiował w Polsce, Francji, Niemczech i Holandii. Laureat I nagrody I Ogólnopolskiego Konkursu Klawesynowego im. Wandy Landowskiej w Krakowie (1985). Wiele utworów muzyki staropolskiej zostało po raz pierwszy wykonanych bądź nagranych pod jego batutą. Koncertuje w Polsce i za granicą, dokonał kilkunastu nagrań płytowych w Polsce, Niemczech i we Francji.
Jako profesor prowadzi klasy klawesynu i historycznych praktyk wykonawczych w Akademii Muzycznej w Katowicach.

FRANK MOREY & HIS BAND (USA)
Frank Morey – gitara, harmonijka, śpiew; Scott Pittman – perkusja,śpiew; Matt Murphy – kontrabas,śpiew

Pochodzący z Lowell w stanie Massachussets Frank Morey ma na koncie pięć płyt, w tym jedną wydaną przez legendarną chicagowską wytwórnię Delmark. Jeden z dziennikarzy napisał, iż wiele można o Franku powiedzieć, ale z pewnością nie, że ma anielski głos – i to chyba najlepsza charakterystyka tego wykonawcy. Jest on znany z szorstkiego, surowego śpiewu, dobrze oddającego charakter muzyki, jaką wykonuje – czyli nieupiększonego, a za to pełnego charakteru bluesa z domieszką folku i rocka. Jego niepowtarzalny styl to kombinacja wpływu artystów takich, jak Tom Waits, Bob Dylan, Leonard Cohen, Willie Dixon i Johnny Cash, ale od prostych skojarzeń z folkiem przełomu lat 60. i 70., czy bluesem lub rockiem w czystej postaci, odwodzi większa surowość i mocniejsze, bardziej ostre, podejście. Pomimo tych nawiązań, Frank nie ustępuje swym idolom ekspresją i zaangażowaniem wykonania. Choć grywa covery, to jego koncerty składają się w większości z własnych kompozycji. Ważnym elementem jego autorskiej muzyki są teksty, w których w nienachalnie żartobliwy sposób komentuje rzeczywistość. Jego piosenki to ody do mrocznych spraw toczących się w zaułkach wielkich miast albo w drodze, w środowisku ludzi odrzuconych, przeżywających swoje dramaty z dala od gładkich salonów.
Niepowtarzalne brzmienie tria Franka Morey’a to w dużej mierze również zasługa oryginalnego składu, w którym uwagę (zarówno brzmieniowo, jak i wizualnie) przyciąga instrument perkusisty Scotta Pittmana: archaiczny, o brzmieniu zupełnie innym, niż współczesne zestawy perkusyjne. Wraz z dopełniającym całości kontrabasistą Mattem Murphym, muzycy swymi chórkami wspierają lidera również wokalnie, stwarzając niepowtarzalny klimat.